Hesap Günü
“Ben kimsenin canını yakmadım... Onlar benim ateş olduğumu bile bile geldiler.” Bu sözü hem çok sevdim hem de çok düşündüm. Zamanında can yakan ve çok canı yanan bir insan olarak sorgulamaya başladım haliyle... Karma felsefesine saygı duymamı sağlayacak olaylara şahit oldum son zamanlarda. Öyle şeyler gördüm ki, zamanında üzülsem de yapmak zorunda olduğum şeyler için resmen diyet ödedim. Gerçi ben bu kadar adice yapmamıştım ama, hayatın mutlu günlerime uyguladığı faiz olarak düşünüp kabul ettim. Ağlama kapasitemi gördüm, kalp acısının gerçekten fiziksel bir acıya dönüşebildiğini anladım, çakılmakla düşmenin farkını hissettim çarpmanın etkisiyle, birçok şeyini ardı ardına kaybetmenin tadını öğrendim… Dünyaya nasıl yalnız geliyorsak, öldüğümüzde dört kolluya nasıl yalnız biniyorsak, düştüğümüzde de yalnız kalkmak gerektiğini tecrübe ettim. Gülümseme taklidinin ne kadar zor olduğunu öğrendim, ama zamanla inandırıcı olmayı başardım. Can yakmaktan nasıl köşe bucak kaçmam...